Αντωνία Στεργίου

φωτογραφία 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βλέποντας, όταν ήμουν παιδί, αγώνες στην τηλεόραση θαύμαζα κάποιους αθλητές, ποτέ όμως δεν είχα αναρωτηθεί τι έχουν κάνει για να είναι εκεί.. Τι κρύβεται πίσω από 10 δευτερόλεπτα που διαρκεί ένα άλμα, 40 λεπτά που διαρκεί ενας αγώνας μπάσκετ, 90 λεπτά που βλέπουμε ποδόσφαιρο κτλ.

Από μικρή είχα κλήση στα αθλήματα κ πάντα ήμουν καλή στην γυμναστική οπότε, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία, άρχισα να γνωρίζω αυτόν τον χώρο από μέσα, διαπίστωσα οτι αυτό το λίγο που εμείς βλέπουμε, τελικά δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται στην πράξη . Έχει ιδρώτα, προσπάθεια, κούραση θυσίες...Αυτό με εξίταρε πιο πολύ  και  ήθελα να δοκιμάσω κι εγώ να δω τα όρια μου.
Ερωτεύτηκα το άθλημά μου, σχεδόν από την αρχή . Πέρασαν τόσα χρόνια και δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην είναι μέρος της καθημερινότητας μου , που να μην σκέφτομαι τι πρέπει να βελτιώσω για να γίνω καλύτερη. Όλες μου οι επιλογές γύριζαν γύρω από αυτό . Δεν έκανα κάτι μοναδικό. Όλοι οι αθλητές, σε κάποιο επίπεδο, αυτό κάνουν.  Η καθημερινότητα είναι σκληρή κι αυστηρή ,δεν το αντιλαμβανόμαστε, όμως, γιατί για εμάς αποτελεί τρόπο ζωής. Έτσι έχουμε μάθει να ζούμε, με κανόνες.
  Ξεκινώντας από τις δυσκολίες, έχουμε να απαριθμήσουμε  πολλές.  Τα ατομικά αγωνίσματα, όπως το δικό μου, συνυπάρχουν με την μοναξιά. Η προπόνηση είναι μοναχική και την αποτυχία, όπως και την επιτυχία, την επωμίζεσαι εσύ. Δεν υπάρχει άλλος να σε καλύψει, αν δεν είσαι στη μέρα σου ...
     Η σχέση με τον προπονητή στα ατομικά αθλήματα είναι πολύ ιδιαίτερη. Είναι ο άνθρωπος που βλέπεις πιο πολλές ώρες μέσα στη μέρα. Μοιράζεσαι και τα καλά και τα κακά μαζί του. Το δέσιμο είναι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι στα ομαδικά αθλήματα στα οποία οι σχέσεις  είναι ψυχρά επαγγελματικές. Στα ομαδικά, αν και η προπόνηση μπορεί να είναι πιο ευχάριστη γιατί έχει την μορφή παιχνιδιού και  συναναστρέφεσαι με περισσότερα άτομα, η δυσκολία εξέλιξης είναι κάτι που λειτουργεί ανασταλτικά. Πολλά παιδιά, επειδή βρίσκονται σε λάθος ομάδες, για να φτάσουν σε ένα καλό επίπεδο πρέπει να’ ναι πολύ τυχερά..!!
   Εκείνο όμως που παίζει καθοριστικό ρόλο στην απόδοση του αθλητή των ατομικών αθλημάτων είναι η σχέση με τον εαυτό σου. Αυτή η σχέση φαίνεται σε ένα καλό άλμα και αυτή σε βοηθά να διαχειριστείς ένα κακό. Το ατομικό άθλημα γεννά βέβαια και τον εγωκεντρισμό, αφού όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα .Προέχει για μας αυτό που κάνουμε να γίνει σωστά.  Για μένα είναι το πιο αρνητικό κομμάτι του ατομικού αθλήματος ... Μεγαλώνοντας  το καταλαβαίνεις  κ αν δεν είναι στην φύση σου ο εγωκεντρισμός, όταν σταματήσεις την ενεργό δράση, αποβάλλεται. Αλλιώς θα έρθεις αντιμέτωπος με αρκετά προβλήματα ώστε να προσαρμοστείς στα καινούργια δεδομένα τα οποία είναι ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΑΘΛΗΤΗΣ..Σίγουρα με προβληματίζει και μένα κάτι τέτοιο, αλλά  θέλω να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά επειδή δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου.
Όπως και να ‘χει.ο πρωταθλητισμός δεν είναι για όλους… Δεν επαρκούν τα προσόντα  αν δεν υπάρχει υπομονή, επιμονή, όρεξη για δουλειά, διάθεση να εξελιχθείς σαν άνθρωπος γιατί  σε φέρνει αντιμέτωπο με όλες τις κακές κ τις καλές πλευρές του εαυτού σου.  Η γνώση που σου δίνει σε όλα τα επίπεδα είναι μεγάλη. Το πώς θα την διαχειριστείς είναι δικό σου θέμα .... 

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: Παναγιώτης Δημητρόπουλος »
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια