Γιάννης Ζουγανέλης

zouganelis14

«Η βασική έμπνευση είναι η αγάπη στην καθημερινότητα και στη ζωή, είμαι Ελληνοκεντρικός!»

 

Από τις πολλές σου καλλιτεχνικές ιδιότητες, στον τομέα της μουσικής, του θεάτρου, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, υπάρχει κάποια που τα διαχωρίζεις και που θα έλεγες ότι σε εκφράζουν πιο πολύ από όλα τα άλλα που κάνεις;

Είμαι άνθρωπος που δεν συγκρίνω τίποτα και που πιστεύω πως ότι χειρότερο στη ζωή μας είναι η σύγκριση. Στον κιν/φο μπορώ να ξεχωρίσω την ταινία που δημιούργησε ο μέγας Σταύρος Τσιώλης, «Ας με κρίνουν οι γυναίκες». Πιο πολύ απ΄όλα αγαπάω τις αποτυχίες μου ειδικά στην μουσική, με την έννοια ότι δεν έχουν επικοινωνηθεί. Και ξεχωρίζω από εκεί τη δουλειά «Χορδές Ψυχής» κι ας κυκλοφόρησε σε 150 χώρες. Στο θέατρο ξεχωρίζω τους «Βατράχους» που έκανε ο Κακλέας για το Εθνικό.

Ένα νεαρό παιδί ενώ ξεκινά να ασχολείται από τα 15 του με τα καλλιτεχνικά, μαθαίνει αρμονία, κιθάρα, βυζαντινή μουσική, πιάνο, τι το κάνει να σπουδάζει παράλληλα στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο;

Πήρα μια υποτροφία να πάω να σπουδάσω στην Ακαδημία του Μονάχου. Την έδινε ο Μπίλι Μπραντ. Ο λόγος στην αρχή ήταν τυπικός, ώστε να μεταπηδήσω στην εκεί στην πορεία. Έμαθα μια Τέχνη, που είναι το θεμέλιο των τεχνών, όπως η μουσική είναι η βασίλισσα των τεχνών και το θέατρο εμπεριέχει όλες τις τέχνες μαζί. Έκανα δυόμιση χρόνια εκεί και έζησα πολλά πράγματα και ανακάλυψα πολλά περισσότερα και πάντα μου άρεσε και συνεχίζω να ψάχνω.

Ποιός θα έλεγες πως υπήρξε μέντοράς σου, σε κατηύθυνε ίσως τον πρώτο καιρό, είχες ίσως ας πούμε και κάτι σαν πρότυπο για την αξιόλογη και πολυποίκιλη πορεία που ακολούθησες;

Ο Νίκος Μαμαγκάκης. Του οφείλω όλη μου τη ζωή. Είναι τεράστιος συνθέτης, όμως το έργο του δεν ευδοκίμησε τόσο, όσο έπρεπε. Φίλος του Σκαλκώτα, του Εμπειρίκου, του Στραβίνσκι. Έμαθα πολλά πράγματα από εκείνον.

Συνεχείς εναλλαγές στα πράγματα που κάνεις, το θεωρείς ως ευχάριστο επακόλουθο κι εξέλιξη, ή μάλλον επίπονο κι ίσως αναγκαίο κακό;

Η εξέλιξη είναι συνιστώσα πολλών πραγμάτων. Αναγκαίο κακό δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Οι καλλιτέχνες έχουμε μια αποστολή ειδικά τα τελευταία χρόνια για τους ανθρώπους που μας ακολουθούν, να κάνω τον κόσμο καλύτερο, να γίνουμε εμείς καλύτεροι. Ότι κάνω, το κάνω με πολλή αγάπη!

Kι αρχίζει να χτίζεται μια καριέρα γεμάτη πρόσωπα σημαντικά, συναυλίες, παραστάσεις, εμφανίσεις, τραγούδια, εντός κι εκτός Ελλάδας . Πότε θα έλεγες ότι όλα αυτά γίνονται ενσυνείδητα;

Έχω κάνει αρκετά πράγματα όπως γνωρίζεις από πολύ νεαρή ηλικία, από «Ότι κι αν κάνω η Ελλάδα με πληγώνει», το οποίο και σε όλο τον κόσμο. Εγώ μεγάλωσα μικρός. Οι συνθήκες των εξαιρετικών  γονέων μου το επέτρεψαν αυτό. Κι από οικονομική ανάγκη, η ζωή φέρνει το ένα το άλλο.

Ως μέγας γνώστης όλων των παραμέτρων ενός τραγουδιού, πως θα αξιολογούσες τη βαρύτητα στο τελικό αποτέλεσμα, μεταξύ στίχου, σύνθεσης, ερμηνείας και ενορχήστρωσης;

Κακά τα ψέματα, το τραγούδι ανήκει στον τραγουδιστή. Φυσικά και ο στίχος να λέει κάτι και να ξέρει ο τραγουδιστής τι ξεστομίζει, καταλύτης φυσικά είναι και η μουσική. Η ενορχήστρωση από την άλλη παίζει κι αυτή βασικό ρόλο, γιατί μέσα από αυτή προσδίδεται όλη η αισθητική. Το τραγούδι είναι μια συνοπτική μορφή τέχνης.

Έχεις συνθέσει μουσική για θέατρο, για σίριαλ, για τον κινηματογράφο, για ορχηστρικούς δίσκους, για παιδιά, για καταξιωμένους ερμηνευτές. Ποιο είναι το βασικό στοιχείο που σε εμπνέει στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, ακολουθείς το εκάστοτε όραμα και πειθαρχείς ανάλογα; Υπάρχει σύμπνοια;

Πολλές φορές αποδέχομαι την μπαγκέτα του σκηνοθέτη, άλλες φορές συμβάλλω με τον τρόπο μου, άλλες φορές είμαι πιο ελεύθερος, αλλά ποτέ αυθαίρετος. Η βασική έμπνευση είναι η αγάπη στην καθημερινότητα και στη ζωή. Είμαι Ελληνοκεντρικός. Σου λέω και αποκλειστική είδηση: Θα παίξω σε μια Γαλλική ταινία όπου κάνω ένα μυστήριο τύπο. Όταν με γνώρισε σα μουσικό, ο σκηνοθέτης και άκουσε το έργο μου και μου πρότεινε να κάνω και τη μουσική της ταινίας.

Με όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας η τέχνη λειτουργεί με κάποιο ευεργετικό τρόπο; Το τραγούδι παίζει κάποιο καταλυτικό ρόλο στις ζωές μας, ή απλά το ακούμε και προσπερνάμε αλώβητοι, αδιάφοροι, βουτηγμένοι στην στείρα καθημερινότητα;

Πιστεύω πως τα γεγονότα τα προκαλούμε, οι Έλληνες είμαστε αντάξιοι της κρίσης. Ο πολιτισμός μας εκπίπτει συνεχώς, η αγνωσία και η έλλειψη καλλιέργειας.  Μπαίναμε στα κόμματα για να βολευτούμε κι εμείς, να γίνουμε μέρος της εξουσίας. Ένα πολύ μικρό μόνο ποσοστό πάει τη ζωή μπροστά. Ο κόσμος έχει ανάγκη από τα θεάματα, γι’ αυτό και γεμίζουν τα θέατρα, όπως αυτό που κάνω αυτήν την περίοδο στην «Αθηναϊδα». 

Ποια η γνώμη σου για το μουσικό τοπίο των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα; Γιατί είναι τόσο θαμπό για τους νέους δημιουργούς, γιατί δεν έχει βρεθεί ένας νέος τρόπος πλην των λανθασμένων τηλεοπτικών ριάλιτι;

Υπάρχει μεγάλο υλικό και πολλή αναζήτηση, ιδιαίτερα από τα νέα παιδιά, αλλά δεν προβάλλεται. Γίνονται και προσεγμένες εκδόσεις.  Απλά για τις εταιρίες τα ριάλιτι είναι η εύκολη λύση, ειδικά τα τελευταία χρόνια και που δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο.

Η Ελλάδα συνεχίζει να τρώει τα παιδιά της τόσα χρόνια μετά. Προσπαθήσαμε να το αλλάξετε αυτό με κάποιο τρόπο και πόση πικρία σας έχει δώσει αυτή η συμπεριφορά;

Όχι η Ελλάδα, το κράτος. Ειδικά σε αυτά τα πόστα είναι ο φίλος του δήμαρχου, ο γνωστός του πολιτικού και πάει λέγοντας, ο συγγενής του εκδότη οπότε δεν υπάρχει και η ανάλογη και η πρέπουσα εξέλιξη.

Έχεις νιώσει εγκλωβισμένος μέσα από την επιτυχία που σου χάρισε η κωμική σου φλέβα, ώστε να μην μπορέσεις εύκολα στην πορεία να μεταβείς σε ρόλους και πράγματα που αγαπάς Τελικά το γέλιο είναι ίσως το αντίδοτο σε ότι άσχημο συμβαίνει, ή απλώς μας ξεγελά για λίγο από την αβάστακτη ρουτίνα της καθημερινότητας;

Ο κόσμος παίρνει από σένα αυτό που έχει μάθει, ή εσύ τον έχεις προτρέψει. Εγώ δε είμαι παραχαραγμένη περίπτωση προσωπικότητας. Οι δύο μου υποστάσεις, αυτή του ηθοποιού και του μουσικού, μερικές φορές έρχονται σε κόντρα, σα να βάζει η μία τρικλοποδιά στην άλλη επίτηδες. Έχω ευτυχήσει από την άλλη, να παίξω μεγάλους και σπουδαίους κωμικούς ρόλους, οπότε έχω εισπράξει και μεγάλη χαρά. Είτε σε μεγάλα θέατρα, όπως στην Επίδαυρο, ή στο Ηρώδειο, ή σε άλλους χώρους.

                 

Ο John Lennon είχε πει: «Ζωή είναι ό,τι συμβαίνει, ενώ εσύ κάνεις άλλα σχέδια». Μας το σχολιάζεις;

Είναι κάτι σαν το δικό μας δημώδες «Ο Θεός γελά όταν σε ακούει να κάνεις σχέδια» και με βρίσκει σύμφωνο αυτό που είπε ο κορυφαίος δημιουργός γιατί πρέπει να ζούμε τη ζωή μας στο σήμερα πρωτίστως.

του Νίκου Ελευθερίου

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ανδρέας Κατερινόπουλος
Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια